กิติธัช ปรุงเกียรติ
ผลลัพธ์ ของการ พูดไม่คิด
มีเรื่องเล่า จากพี่ชายที่รู้จักกัน ตอนเขาไปอบรม หลังจากสอบเข้าทำงานที่การรถไฟแห่งประเทศไทยได้ ความจริงก็ 20 กว่าปีมาแล้วครับ
เขาต้องอบรม ที่กรุงเทพ จึงมาอาศัยห้องพักกับผม และเล่าเรื่องต่างๆที่อบรม มาในแต่ละวันให้ฟัง
แต่กลับมีเรื่องเดียว ที่ผมจำได้ดี วิทยากรวันนั้นเล่าว่า มีนายสถานีรถไฟ คนหนึ่ง ดูแลสถานีหนึ่งในเขต กทม เขาเป็นคนขี้โมโหง่าย
ซึ่งสมัยนั้นคนยังนิยมเดินทางด้วยรถไฟ มากกว่า สมัยนี้มาก
วันหนึ่ง ผู้คนมากมาย มารอรถไฟ ที่เสียเวลา(มาช้ากว่ากำหนด) มีชายคนหนึ่ง เดินไปถามอย่างสุภาพกับนาย สถานีว่า
ขอโทษครับ ผมมารอรับลูกสาว ไม่ทราบว่า รถไฟเสียเวลานานมั้ยครับ
สิ้นเสียงคำถาม นายสถานีชี้มือไปที่บอร์ด แล้วพูดกึ่งตะโกนตอบว่า
แหกตาดูซิ!! เขาเขียนว่าอะไร!!!
ชายคนนั้นตะลึงในคำตอบที่ได้รับ และคงรู้สึก อายเพราะผู้คนมากมาย หันมามอง ได้แต่พูดครับๆ แล้วเดินหลบไป
วันรุ่งขึ้น มีคำสั่งย้าย ภายใน 24 ชั่วโมง ให้นายสถานีคนนั้น ไปอยู่ ต่างจังหวัด เป็นสถานีต่างจังหวัด ที่ไกลและเล็กกว่ามาก
กรรมบางครั้งก็ติดจรวด ชายที่ถามอย่างสุภาพคนนั้น แท้จริง ท่านเป็นถึงรองผู้ว่าการรถไฟ ในสมัยนั่นเอง
เรื่องนี้ไม่มีใครในองค์กรตำหนิท่านเลย เพราะรู้ว่า นายสถานีคนนี้ประพฤติตัวแบบนี้มานานมาก ทั้งกับประชาชนทั่วไปและ ลูกน้องตัวเอง นี่เป็นเรื่องเล่าอุธาหรณ์ สอนกันมา
เพื่อนๆ ที่เคารพครับ ได้อะไรจากเรื่องนี้มั้ยครับ
สำหรับผม การควบคุมอารมย์สำคัญมาก ยิ่งในสภาวะแบบนี้ มันทำให้เราเครียดง่าย ฉะนั้นโปรดใช้สติ ให้มาก ก่อนพูดอะไร
โดยเฉพาะกับคนในครอบครัว คนไกล้ตัว เพราะคำพูดที่ขาดสติ ไม่กี่คำ อาจสร้างผลร้าย หรือ ความยากลำบากให้เรา ได้ทั้งชีวิต
ขอบคุณที่ให้เกียรติ อ่านจนจบแม้จะยาว
เป็นกำลังใจให้อีกวัน ที่เราจะผ่านไปด้วยกันครับ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น