ลอนดอนเกมส์จบ ถึงเวลากลับไปทำงาน

ไม่ใช่นักกีฬาทุกคนที่ใช้เวลา 4 ปี ในการฝึกซ้อมเพื่อร่วมแข่งขันโอลิมปิก แต่หลายคนในนี้

มีชีวิตที่แตกต่างจากการรับรู้ของเราอย่างสิ้นเชิง พวกเขาต้องควบบทบาทนักกีฬาทีมชาติ

ไปพร้อมๆกับการประกอบอาชีพเพื่อหาเลี้ยงปากท้อง มาดูกันว่าคนเหล่านี้ทำอะไรกันบ้าง:

(ที่มา มติชนออนไลน์)

ฮีเธอร์ สแตนนิ่ง, พายเรือ (สหราชอาณาจักร)

อาชีพประจำ: รับราชการทหาร

อังกฤษหายใจได้ทั่วท้อง เมื่อสแตนนิ่งและเฮเลน โกลเวอร์ คว้าเหรียญทองให้แก่

ทีมอังกฤษเป็นเหรียญแรกของประเทศ ในการแข่งขันเรือพาย coxless pair ประเภทหญิง 

สแตนนิ่งเพิ่งเริ่มสนใจการพายเรือเมื่อสมัยเธอเรียนมหาวิทยาลัยเท่านั้น เพราะคิดว่า

การพายเรือจะทำให้เธอมีสังคม หลังจากเรียนจบเธอสมัครเข้ากองทัพ เข้าร่วมกองทหาร

ปืนใหญ่เมื่อปี 2008 และดำรงตำแหน่งผู้บังคับการในกองร้อยที่ 32 ในกรมทหารปืนใหญ่

นานถึง 18 เดือน  หลังจากจบศึกโอลิมปิก เธอยังคงพายเรือต่อไป หลังพักหน้าที่ใน

กองทัพไว้ชั่วคราวเพื่อสู้ศึกลอนดอนเกมส์ และตั้งใจที่จะกลับไปรับใช้ชาติใน

เดือนกันยายนนี้ และอาจได้ไปประจำการในอัฟกานิสถานปีหน้า

โอลาฟ ทุฟท์, พายเรือ (นอร์เวย์)

งานประจำ: พนักงานดับเพลิง เกษตรกร และนายแบบกางเกงชั้นใน

แม้ปีนี้จะไม่ใช่ปีของเขา หลังจากเคยคว้าเหรียญเงินในโอลิมปิกที่ซิดนีย์ 2 เหรียญทอง

จากโอลิมปิกที่เอเธนส์และปักกิ่ง แต่กลับไม่ผ่านเข้ารอบสุดท้ายที่ลอนดอน แต่นั่นไม่ใช่

ปัญหา เขามีงานประจำที่ต้องทำอีกสามหน้าที่ นอกเหนือจากเป็นพนักงานดับเพลิงและ

นายแบบกางเกงชั้นในแล้ว เขายังได้เพาะปลูกพืชประเภทธัญพืชต่างๆที่ไร่ของครอบครัว 

ซึ่งที่นั่น เขามักจะฝึกความแข็งแกร่งโดยการวิ่งแบกกระสอบธัญพืช

เกว็น จอร์เกนเซน, นักไตรกีฬา (สหรัฐฯ)

งานประจำ: นักบัญชี

ในฐานะนักไตรกีฬา จอร์เกนเซนสามารถทำได้หลายหน้าที่ ทั้งว่ายน้ำ, ขี่จักรยาน, และวิ่ง

แต่ในฐานะคนธรรมดา เธอคือนักบัญชีมืออาชีพที่ทำงานให้กับเอิร์นส แอนด์ ยัง

ที่เมืองมิลวอลกี รัฐวิสคอนซิน  เธอได้รับอนุญาตให้จัดตารางงานที่มีความยืดหยุ่น

กว่าคนอื่น ในขณะที่เธอไปแข่งขันในต่างประเทศ เธอจะนำแลปท็อปไปด้วย

เพื่อที่งานจะได้ไม่สะดุด นอกจากนั้น เธอยังอยู่ระหว่างการศึกษาในระดับปริญญาโท

ในสาขาบัญชี ที่มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน-เมดิสัน ในปีสุดท้าย

อลิสแตร์ บราวน์ลี และจอนนี บราวน์ลี, ไตรกีฬา (สหราชอาณาจักร)

งานประจำ: นักศึกษาปริญญาตรีและปริญญาโท

กีฬาและการศึกษา ไม่ได้ทำให้สองพี่น้องบราวน์ลีสูญเสียความสมดุลในชีวิตแต่อย่างใด

ขณะที่อลิสแตร์คนพี่ที่ได้รับเหรียญทอง กำลังศึกษาในระดับปริญญาโทด้านการเงิน

ที่มหาวิทยาลัยลีดส์ เมโทรโพลิตัน ขณะที่จอนนีคนน้อง ที่ได้เหรียญทองแดงในการ

แข่งขันเดียวกัน กำลังศึกษาในสาขาประวัติศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยลีดส์  ก่อนหน้านี้

อลิสแตร์ เคยศึกษาด้านแพทยศาสตร์เป็นช่วงสั้นๆ ที่มหาวิทยาลัยแคมบริดจ์

แต่ต้องดร็อปเรียนไว้ เพื่อให้เวลากับการฝึกฝน

อูริก บูตา, วิ่งมาราธอน (นอร์เวย์)

อาชีพประจำ: ภารโรง

หลังจากเดินทางมาจากเอธิโอเปียประเทศบ้านเกิดเมื่อปี 2003 บูตาได้เข้าร่วมชมรมกีฬา

แต่สถานะผู้อพยพของเขา ทำให้เขาไม่สามารถออกไปแข่งขันนอกประเทศได้ 

ซึ่งทำให้โอกาสในการฝึกฝนเพิ่มเติมและขอรับการสนับสนุนลดลงไปด้วย 

แต่หลังจากที่ได้รับสัญชาตินอร์เวย์  เขาได้ทำงานในตำแหน่งภารโรงในสำนักงาน

และโรงเรียน ระหว่างนั้น เขาได้ซ้อมออกกำลังกายในระหว่างช่วงพักกะทำงาน

และซ้อมวิ่งระยะไกลตลอดแนวคลองระบายน้ำเสีย  และใช้เวลาว่างที่เหลือในการดูแล

ลูกชายวัยหนึ่งขวบ

แลนซ์ บรู๊คส์, ขว้างจักร (สหรัฐฯ)

งานประจำ: คนงานก่อสร้าง

ในช่วงที่เขาไม่ได้ซ้อมขว้างจักร บรู๊คส์วัย 28 ปี ก็จะทำงานเป็นคนงานก่อสร้างในบริษัท

แก๊สและน้ำมันในรัฐอินเดียนา โดยแบ่งเป็นกะ วันละ 12 ชม.ต่อวัน หรือมากกว่า 60 ชม.

ต่อสัปดาห์  บรู๊คส์กล่าวว่า งานของเขาไล่ไปตั้งแต่การก่ออิฐ และงานที่เกี่ยวข้องอื่นๆ 

งานนี้อาจเป็นงานที่ดูไม่เข้ากับนักกีฬาโอลิมปิกนัก ก่อนหน้าการเดินทางไปลอนดอน 

เข้ารับงานที่กินระยะเวลานานถึง 10 เดือน และทำหน้าที่ถึง 7 ประเภท ซึ่งรวมถึงการซ้อม 

เพื่อเก็บเงินไว้เป็นค่าเดินทางและค่าใช้จ่าย นอกจากนั้น เขายังรับหน้าที่เป็นโค้ชสอน

ขว้างจักรในโรงเรียนมัธยมท้องถิ่นอีกด้วย

คาเรน ฮัลต์เซอร์, ยิงธนู (แอฟริกาใต้)

งานประจำ: ธุรกิจรับจัดภูมิสถาปัตย์

เคล็ดลับความสำเร็จของฮัลต์เซอร์ก็คือ การแบ่งเวลาซ้อมยิงธนูกว่าวันละ 6 ชม. ไปพร้อมๆ

กับการเปิดธุรกิจรับจัดภูมิสถาปัตย์ เธออาจเป็นที่รู้จักกันดีในฐานะเลสเบี้ยนที่เปิดเผยตัว

อย่างชัดเจน และเป็นนักกีฬาโอลิมปิกรายที่ 23 ที่กล้าเปิดเผยตนเองว่ามีพฤติกรรม

รักร่วมเพศในระหว่างการแข่งขัน    เธอเคยกล่าวไว้ว่า เราจำเป็นต้องออกมายืนหยัด

และเป็นแบบอย่างเพื่อแสดงให้เห็นว่าพฤติกรรมรัก ร่วมเพศไม่ใช่เรื่องเสียหายแต่เป็นเรื่อง

ปกติ  และยิ่งเราออกมาเปิดเผยกันมากเท่าใด ก็จะยิ่งทำให้คนทั่วไปรู้ว่าการมีพฤติกรรม

เช่นนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญอะไร และสามารถดำเนินชีวิตได้อย่างปกติ

เด็บบี้ คาโพซซี, เรือใบ (สหรัฐฯ)

งานประจำ: เจ้าของร้านไอศครีม

คาโพซซี เกิดและเติบโตที่บ้านบนเกาะลองไอร์แลนด์ในรัฐนิวยอร์ก  พ่อและแม่ของเธอส่ง

เธอไปเรียนแล่นเรือใบและว่ายน้ำตั้งแต่ยังเด็ก แต่เธอบอกว่าเธอว่ายน้ำไม่เก่ง จึงเบนความ

สนใจมายังการแล่นเรือใบ นอกเหนือจากเป็นนักกีฬาทีมชาติ เธอใช้เวลาว่างในการดูแล

กิจการร้านไอศครีม ที่ชื่อว่า ทีน่า อิตาเลียน ไอซ์ ที่ตั้งชื่อตามคริสติน่า น้องสาวของเธอ 

เธอเป็นตัวตั้งตัวตีในการเปิดร้านไอศครีมร้านนี้ เมื่อ 4 ปีก่อน และห่างเหินไปบ้างหลังจาก

ต้องให้เวลากับการซ้อมเพื่อแข่งโอลิมปิก

โคลอี วิลค็อกซ์, โปโลน้ำ (สหราชอาณาจักร)

งานประจำ: ครูพละศึกษาและสอนว่ายน้ำ

ในฐานะส่วนหนึ่งของทีมโปโลน้ำหญิงอังกฤษ วิลค็อกซ์ ได้รับเงินสนับสนุนรายเดือนจาก

ยูเค สปอร์ต หน่วยงานด้านกีฬาของอังกฤษ และสำนักงานสลากกินแบ่ง  อย่างไรก็ดี

เงินดังกล่าวไม่เพียงพอต่อค่าใช้จ่ายประจำเดือน ดังนั้น ในช่วง 6 ปีที่ผ่านมา เธอจึงทำ

หน้าที่ครูพละศึกษาและครูสอนว่ายน้ำพิเศษ ที่โรงเรียนมัธยมสตรีแมนเชสเตอร์ 

ขณะที่เพื่อนร่วมทีมของเธอ เป็นทั้งนักศึกษาหรือไม่ก็รับสอนว่ายน้ำ เพื่อออมเงินใช้เป็น

ค่าใช้จ่ายในการแข่งขันโอลิมปิก วิลค็อกซ์เตรียมลาออกในช่วงคริสต์มาสนี้

เพื่อพุ่งเป้าไปที่การฝึกซ้อมเต็มเวลา

ชาส เบ็ตส์, มวยปล้ำ (สหรัฐฯ)

งานประจำ: นักออกแบบภาพคลื่อนไหว

แม้เขาจะไม่ได้เหรียญรางวัลใดๆติดมือในการแข่งขันครั้งนี้  แต่อย่างน้อยที่สุด เขาสามารถ

ละทิ้งความผิดหวังเพื่อหันไปประกอบอาชีพนักออกแบบการเคลื่อนไหว ที่ใช้ทักษะด้าน

กราฟฟิก ดีไซน์ เพื่ออกแบบภาพเพื่อนำไปใช้ในการสร้างภาพยนตร์และวิดีโอ ในช่วงวัยรุ่น

เขาได้ผสานทักษะที่เขาถนัดทั้งสองเรื่องเข้าไว้ด้วยกันอย่างแนบเนียน ในช่วงมัธยม

เขาถ่ายวิดีโอการเล่นมวยปล้ำของเขา ต่อมาเมื่อเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยนอร์ทเธิร์น

มิชิแกน เขาได้ศึกษาในสาขาภาพยนตร์ดิจิตอล พร้อมกับเข้าร่วมทีมมวยปล้ำของ

มหาวิทยาลัย  และยังคงทำสองสิ่งควบคู่กันไปอย่างสม่ำเสมอ